Bir akşam şuursuzca kanalları gezerken bir adam gördüm.

Adam dediğime bakmayın siz.

Kendi bile kendini adam olarak tarif etmiyor ya zaten.

Üçüncü cins miymiş neymiş.

Hani homini gırtlakçı medyanın poh pohladığı cinsten.

Hani ne yaparsa yapsın dokunulamayan Selanik dönmelerinden.

Suratında pala bıyık…

Kaşlar alınmış, gözler rimelli.

Zaten ilkokula başlarken de yaka takmayıp kurdele takmak istemiş bes belli.

Adam böyle acayip bişey.

Ama söyledikleri daha bir acayip.

Önce şöyle bi hafiften omuz silkeleyip türbana özgürlük falan istiyor.

Hatta kadın olsaydım bende türban takardım gibisinden laflar ediyor.

Ama sonrasında türbanlı kızların kabul edilemez tavırlarından dem vuruyor.

Sanki eleştiriyormuş gibi yapıp ama aslında övücü sözlerle bir özenti oluşturmaya çalışıyor.

Başında örtü, elinde sigara, dudakta ruj, açıkta göbek sokakta gezen kızlara atıfta bulunuyor.

Belkide bir modanın öncüsü olmak ve zaten pek bir savunucusu kalmamış başörtüsünün iyice yalnızlaşmasını ve yok olmasını amaçlayan bir çaba içerisinde kendisi.

Ama çok ilginç olan bir başka nokta da pala bıyık ve rimeli birleştiren bu adamın aynı zamanda Türk Hava Yolları ve İstanbul Büyükşehir Belediyesinin işlerini alan ve buradan bolca para kazanan birisi olması.

Beklide bu tavırlarını birde bu açıdan ele almak lazım. (bu başka bir yazının konusu)

Ama en önemlisi yaşadığımız süreçte başörtüsünün artık bir özgürlük sembolü değil bir magazin konusu haline dönüştürülmesidir.

En ciddi tartışma programlarında bile artık başörtüsünün yeri kalmamıştır.

Sanki hiç bundan muzdarip insanımız kalmamış gibi.

Oysa beş yıl öncesine baktığımız zaman eylemlerimiz vardı sokaklara taşan.

Ve her eylem bir dirilişti.

Her eylemde bir yakarış vardı gökyüzüne.

Bir talep, bir dilek ve bir temenni.

Ve bir varoluş mücadelesi.

…

Ama ne olduysa yine beş yıl önce oldu.

Bir Pazar günü ihale edildi bütün sorumluluklar.

Birileri siz durun biz varız.

Biz sizin yerinize buradayız.

Susun ve bizi zor durumda bırakmayın dediler.

Ve çaldılar bir kara, ak alnımıza.

Örtümüzü siyasete alet etmişiz meğer.

…

Durduk ve durulduk istemeden.

Çekildik bir kenara ve özledik.

Yürüdüklerinde Urfa’dan Ankara’ya.

Koştuk önlerine ve yollarda bekledik.

Ekmeğimizi paylaşıp açtık evlerimizi,

Karınca kararınca destek olmak istedik.

Ama itildik ve istenmedik en öndekilerce.

Uzak durdular, kaçtılar ve yüz çevirdiler.

Zarar verdiğimize karar vermişler kendilerince.

İstediklerinde araçlarımızı seferber ettik.

Ama nafile.

Üzerinden bin bir hakaret yedik.

Tumba yatakçı medyanın soytarılarına gösterdikleri merhametin onda birini göstermediler bizlere.

Ama beş yıl oldu.

Umutları ihale ettiğimiz, mücadeleyi rafa kaldırdığımız tarihten bu yana.

Ve yüz hafta oldu yeniden diriliş çabasının sokaklara dökülmesinden bu yana.

Ulusal medyaya taşınmayan,

Yetkililerin görmezden geldiği,

Dağın tavşandan habersiz yaşadığı tam yüz hafta.

İktidarın cezalandırmasından korkanların,

Ya da bir yerinden menfaatlendiği için orada görünmek istemeyenlerin uzak durduğu, ama bizimde istenmediğimiz tam yüz hafta.

Neredeler ve neden yoklar diye kimsenin sorgulamadığı, ama bir taraftan da zülfü yâre dokundurma korkusunun çekildiği tam yüz sancılı hafta.

Bilmem artık dayanabilir miyim?

Ve uzak kalabilir miyim bu meydanlardan.

Zarar verir miyim korkusunu bırakarak bir yana.

Yüz birinci haftada orada olmak istiyorum.

…

Başörtüsünün, pala bıyıklı ama rimelli adamların magazin malzemesi olmadığını haykırmak ve kendimde yeniden dirilmek için o meydanda olmak istiyorum.

Allahtan bir mani gelmez ve bu yazı bahane edilmezse eğer.

Yüreği yeten ve gelmek isteyen bütün dostlarla beraber.

fatih

bende ordayım

bu millete ne oluyor böyle. her şeyden vazgeçmiş görünüyor. beş sene önce meydanlara yığılan millet şimdi hangi deliğe girdi anlamıyorum. ama artık yazarın dediği gibi beklemenin anlamı yok. meydanlara çıkmak lazım. bende o meydanda olacağım hocam. haydi arkadaşlar meydanlara.

08 Ocak 2008 Salı 15:17