Atalarımız olan Osmanlılar dinimiz İslam’ı yaymak için çok yer fethetmiş, çok yerlere yerleşmişlerdir. Bu nedenle de başka ülkeler arasında dil alış verişi yapmış ve bu bakımdan zengin olmuşuzdur.Ne güzel söylemiş Alişir Nevai “Türkçeye bakınca gözümün önünde on sekiz bin alem görünür” diye.Osmanlının imparatorluk olmasında dilimizin de büyük bir katkısı olmuştur elbette…
Türkçemiz…Gittikçe değerini yitiren lehçemiz.Evet,değerini yitiriyor.Çünkü her geçen gün dilimize batılılardan aldığımız kelimeler hakim oluyor.Öyle ki selam vermek yerine “bonjur,hello,bay” gibi dilimizde yeri olmayan kelimeler kullanıyoruz.Türk ismi kullanmak yerine lokantalarımızda dahi “coninin yeri demekten geri kalmıyoruz.
Sokağa çıktığınızda kulağında kulaklık,elinde son şekil bir telefon,saçlar “amerikan” denen tipten insanlar görmeniz hiç de zor değil.Traş şekillerinde bile batılılardan örnekler görüyoruz.Dinlediğimiz şarkılar dahi artık yabancı.Sözlerini anlamasak da bu şarkıları dinlerken ilerlediğimizi mi düşünüyoruz acaba?Bu şekilde düşünüyorsak büyük bir hata yapıyoruz demektir…
Ev yaşantılarımız da ona keza.Büyüklerin karşısında bağdaş kurup,ayak ayak üstüne atarak oturmakla ne demek istiyoruz.anlamıyoruz.Ya da gün boyu bizi başında alıkoyan o “kara kutuya” bağlanmakla kültürümüzün arttığını mı düşünüyoruz?
Ne tuhaftır ki kime sorsan bu konudan dolayı şikayetçi olduğunu söyleyip,yakınır.Benim gibi o da bu görüşü savunur birkaç cümleyle.Bozukluk nerede?Neyden kaynaklanıyor bu sorun?Ya da bu sorunu gidermek için ne yapabiliriz?
Evet,gelişmek,ilerlemek güzeldir ama bunu öz değerlerimizden taviz vermeden yapalım.Kendi benliğimizi unutmayalım.Zengin Türkçemizden yararlanalım.Türküz,Türkçe konuşmamız gerektiğini hatırlayalım…



