Milletçe ne kadar sevinsek yeridir.

Artık yeni bir milli bayramımız daha var:28 Şubat Bayramı.

 

Aradan geçen onca zamana rağmen her yıl düzenli olarak gündeme geliyor. Hazırlıklar birkaç gün önce başlıyor. Sonra bazen tüm hafta boyu devam ediyor. Konuşanlar, yazanlar, çizenler… Adeta bir bayram haftası gibi. Bir resmi tatili eksik.

 

Yerli malı yurdun malı her kes onu mutlaka hatırlamalı der gibi bir kampanya. Şubat 27 çeksede bir kerede takvimler hiç 28 Şubat’ı göstermese diyesi geliyor insanın.

 

Hadi onlar konuşuyor. Peki, biz neden onlardan yüksek sesle konuşma yarışına giriyoruz? Anlamak güç. Eğer maksat zihinlerdeki yanlış istifhamı temizlemekse kimin sesi gür çıkarsa o öbürünü bastırıveriyor. Kısacası masum yine altta kalıyor.

 

Şimdi her 28 Şubatta bu korku nöbetini hatırlatmak kimin işine yarar. Emin olun elbette ki savrulup giden o bir avuç cuntacının.

 

Oysa onların ömürleri görevlerindeki kudretleriyle sınırlıydı.

 

Bu durumda her yıl 28 Şubat’ı konuşanlar bu kudreti canlı tutmuş olmazlar mı?

 

İşte siyasi arena.

 

Birilerini mıknatısın eksi kutbu gibi iten ve siyasi yapıyı sağ-sol kavgasına kilitleyen bu korku 28 Şubat’ın ürünü değil mi?

 

Emin olun 28 Şubat gündeme geldikçe birileri bayram ediyor.Onlara bu bayramı yar etmemek için 28 Şubat artık gündemimizden düşmeli. Milli hafızamız bu korkuyu unutmalı.

 

Şöyle hafızanızı geriye götürün ve eski şubatları düşünün. Ama mutlaka 28 Şubattan önceki şubatları.

 

Fatih camii avlusuna kırmızı güller bırakılan şubatları.

 

Küçük düğün salonlarının duvarlarını titreten dirilişe vesile olan ‘‘Rabbe Gülümseyenleri’’ hatırladığımız şubatları…

 

Bize bizim Şubatımız yeter.28 Şubatları onların olsun.

 

Unutmayın. Başkalarının gündeminde boğulduğumuz sürece onların şubatları bayram olmaya devam edecektir.

 

Gelin kendi gündemimize yeniden kendi şubatlarımızı alalım ve kendi şubatlarımızı yeniden bayram yapalım.