Bu yazının en hassas bölümünü de, adını ve memleketini özellikle belirtmediğim bu edebiyatçımızın anlattıkları teşkil ediyor. Anlattığına göre Genel Başkan değerlendirmesini almak istediklerini ikişer ikişer kabul ediyordu. Edebiyatçımızı da bir İl Başkanı ile içeri almışlar ve önce o il başkanının görüşü sorulmuş: “48 milletvekilimiz varken, son seçimde ne oldu da bu sayı 24’e düştü? Nerede hata ettik?” O İl Başkanı doğrudan Lideri suçlamış; “hocam, sizin konuşmalarınız yüzünden.” Hoca gayet sakin bir eda ile sormuş; “mesela?” İl başkanı cevaplamış: “Mesela 250 milletvekili ile Meclise gireceğiz, dediniz. Herkes buna güldü.” Ve buna benzer birkaç neden daha. Erbakan Hoca sakin sakin izah etmeye başlamış: “Bir tek gazetemiz dışında medya bizi yok sayıyor, ne kadar ciddi ve önemli konuları dile getirsek getirelim hiçbir şey olmamış gibi bir tek satırlık bir haber bile yapılmıyor. Radyo ve TV zaten malum (ki o zaman sadece TRT vardı). Öyle şeyler söylemeliyiz ki, onu haber yapsınlar. Gündemi biz işgal edelim. Bu durumda önce tepki alırız, sonra bu tepki meraka dönüşür, bizi araştırırlar, bize ulaşmaya, bizimle görüşmeye çalışırlar. O zaman biz de onlara davamızı ve ülke gerçeklerini anlatırız. Yoksa ben bilmiyor muyum 250 milletvekili çıkaramayacağımızı.” Hoca sonra “bu memlekette beni anlayan 250 kişi var mı ki, 250 milletvekili çıkaralım” der ve göz yaşları yanaklarına süzülür.