Bugünlerde ABD ve müttefikleri Basra Körfezi'ne ve Akdeniz'e büyük bir asker ve silah yığınağı yaparken bölgeye de tarihin en büyük silah sevkıyatı yapılıyor. ABD bu bölgeyi iki kampa ayırmaya çalışırken kendi safındakileri de korkunç bir şekilde silahlandırıyor: Suudi Arabistan ve beş körfez ülkesiyle 20 milyar dolarlık silah anlaşması yaparken, İsrail'e 30, Mısır'a 13 milyar dolar askeri yardım veriyor. İşin garibi, İsrail, S. Arabistan'ın silahlanmasına hiç karşı çıkmıyor. Karşı kamptaki İran ise Rusya'dan 250 savaş, 10 tanker uçağı ve füzeler alarak büyük bir savaşa hazırlanıyor.

Bütün bunlar olurken sorunlu bölge ülkelerinin durumu ise içler acısı… Filistin devlet başkanı Mahmut Abbas, İsrail'in elinde bir oyuncak ve kendi halkıyla savaşıyor. Lübnan yönetimi, ABD ve İsrail'den yana ve halkının önemli bir kısmını düşman görüyor… Irak’ın Şii Irak, Sünni Irak ve Kürdistan şeklinde üçe bölünmesi şimdi daha da netleşiyor.

            Peki, bütün bunlar olurken Türkiye ne durumda? Geçtiğimiz ayda yapılan seçimden bir hafta önce bir hesaplaşma havası bütün ülkeyi kaplamıştı. Muhtıra, darbe, iç savaş ve Türkiye'nin parçalanması konuşuluyordu. Seçimden hemen sonraki hafta ise sanki hepsi unutuldu. MHP lideri Devlet Bahçeli, Türkiye'nin çıkarlarını öne plana alan uzlaşmacı bir politika izleyeceklerini açıkladı. DTP'li Sırrı Sakık da Bahçeli'yi "Türkiye için bir şans" olarak niteledi. Meclisin açılışında DTP’li Ahmet Türk MHP lideri Devlet Bahçeli'nin elini sıktı. Sonraki günler rüzgar yeniden sertleşmeye başladı. AKP milletvekili Zafer Üskül, “Anayasa'dan Kemalizm'i çıkarmalıyız" diye zamansız ve provokatif bir açıklamayla sükûneti bozdu. Genelkurmay Başkanı, "12 Nisan açıklamalarının arkasındayız" diye gürledi. Rejim kavgası kaldığı yerden yeniden başladı.

            Bütün bunların yanında Türkiye’nin tüm sorunları olduğu gibi duruyor. İçerideki sorunlar devam ediyor. Terör sorunu çözülmedi. Hiç kimsenin de bu konuda net bir projesi yok. Üstelik bunun da bir güvenlik sorunu mu, yoksa siyasal sorun mu olduğunu konusunda da başkaları söz söylüyor. Kuzey Irak'la ilişkiler meselesi de seçimden önce nasılsa gene öyle. Nasıl bir Irak, nasıl bir kuzey Irak, nasıl bir Lübnan, nasıl bir olacak? Suriye ve İran ne olacak, bunlar konusunda tavrımız ne olacak? Meclisteki hiçbir siyasi tarafın bütün bu konulara dair ortaya konulmuş elle tutulur bir projesi yok. Bu silahlar ne için bölgeye yığılıyor? Bu soruya da verecek bir cevapları yok. Çünkü onlar, çözüm önermek, strateji üretmek ve bir politika belirleme geleneğine değil, sorunları erteleme geleneğine sahip.

            Bunlar yetmiyormuş gibi bir de The Washington Post, Türkiye ile ABD arasında, PKK'ya karşı gizli operasyon konusunda yapıldığı iddia edilen gizli anlaşmayı sızdırıyor. Tıpkı Hudson senaryosunun sızdırıldığı gibi. Senaryoları başkaları yazıyor, projeleri başkaları yapıyor, sorunların adını başkaları koyuyor, bize de birbirimizle kavga etmek kalıyor.

Büyük İsrail’in kurulacağı coğrafya büyük bir savaşa doğru ilerliyor. İsrail, şimdi Batı Şeria'ya BM gücü; Ürdün askeri, Türk askeri istiyor. Türk askeri Lübnan'a gittiği gibi Filistin'e de gidecek. Bununla da kalmayacak, belki Irak'a da girecek. Ama operasyon için değil, Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) için.

            Yani bir Türkçe deyimde olduğu gibi; derenin taşı ile derenin kuşunu vuracaklar. Bizi birbirimize kırdıracaklar. Üstelik silahları bizlere satan da onlar olduğu için; taşın bedeli ile kuşu vurmanın vergisini de bizlerden peşin peşin tahsil ederek. PKK’yı besleyen, silahlandıran ve eğiten ABD-İsrail ikilisinin birden Kuzey Irak’a müdahaleye yumuşak yaklaşmaları ve İsrail'in İran tehdidini gerekçe göstererek Suudi Arabistan'ın bölgede hava kuvvetleri bakımından kendisinden sonra en güçlü ülke durumuna getirilmesine ses çıkarmaması bize bazı şeyler söylemiyor mu?