Biliyorum geç oldu…

Fakat geç kalınmış olsa da  PKK’nın Diyarbakır’da düzenlediği kanlı eylemi değerlendirmek istiyorum.

Bu gecikmenin sebebi ise; insanın doğal afetler konusundaki acizliğinden kaynaklanıyor.

Biraz daha açayım:

Yeni yılın ilk günü gece geç saatlerde bir davete icabet etmek üzere karayoluyla  Bulgaristan’a doğru yola çıktım.

Türkiye sınırını daha yeni (henüz)  geçmiştik ki; Bulgaristan’da bizi kar karşıladı.

Stara Zagora kentini geçtikten sonra biraz daha ilerleyip Kazan’a vardığımızda, yağan kar fırtınaya dönüştü.

Yollar kayganlaştı. Otobüs yalpa yapmaya başladı. Yol almamız tehlikeli olunca daha fazla ilerleyemedik.

Deyim yerindeyse kara saplandık...

…Ve istediğimiz şehre ulaşamadık.

Kar, sadece oraya değil asıl gitmeyi planladığım Yunanistan’a da gitmemi engelledi.

Maalesef yeni yıl tatilinin mahmurluğundan kurtulamamış Bulgar görevliler, “ beyaz felaketin” önüne geçememiş, gerekli müdahaleyi yapamamıştı…

Dolayısıyla üç gün boyunca otele kapanmak zorunda kaldım…

Bu sürede otel odasında zaman zaman tv’de haberlere göz atıyor, kulak misafiri oluyordum ki; uluslar arası kanalların duyurduğu bir haberle sarsıldım.

Kanalların hemen hepsi “5 kişinin ölümü, 68 kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan Diyarbakır’daki alçakça eylemi” flaş haber olarak duyuruyordu.

Şok olmuştum…

Görüntüler karşısında kanım dondu.

Çocuklarına ulaşmak isteyen anne ve babaların korku dolu bakışları, çabaları, feryatları yüreğimi dağladı.

Derin bir acı duydum…

*

Ancak şurası da bir gerçek ki; bu kahpece eylem beni hiç şaşırtmadı.

Gelişmelerin doğru okunması durumunda bu olasılığın çok yüksek olduğu görülüyordu. Zira, bu ihtimal dolayısıyla Washington zirvesinde alınan kararları yorumladığımız  8 Aralık 2007 tarihli  “Türkiye, İsrail kaynaklı eylemlere sahne olabilir” başlıklı makalemin ilk cümleleri şöyleydi:

“Kötü senaryoların sahneye konma ihtimali belirgin bir biçimde arttı.

Türkiye, her an  provokatif amaçlı, çok büyük ve kanlı eylem ya da eylemlere sahne olabilir.”

27 Aralık 2007’de yayınlanan “Bu medya kimin sesi?” başlıklı yazımda da aynı endişelere dikkat çekerek:

“Türkiye’de herkes “PKK’yı tasfiye süreci yaşanıyor” derken, neden bunlar hala savaş tamtamları çalmaya devam ediyorlar?

Niçin illa da geniş çaplı askeri müdahale yapılması yönünde baskı yapıyorlar?

Son gelişmelere bakalım:

1- PKK köşeye sıkıştırıldı.

2- Talabani ve Barzani, Türkiye’ye karşı ağız değiştirdi.

3- Kuzey Irak yönetimi, PKK’yı rahatsız eden uygulamalara girişti. Terör örgütünün bürolarını kapatıp, lojistik desteği kesmek üzere adımlar attı. Yani; Mehmetçik’in yapmak istediği şeyi, şimdi Peşmerge yapıyor.

4- Terör örgütü, ciddi baskı altında. Hem Türkiye’nin, hem İran’ın hem de milyonlarca Kürt’ün baskısı altında.

5- Aynı zamanda ABD de baskı altında…

6- PKK, bugüne kadar olmadığı bir biçimde uluslar arası arenada tecrit ediliyor. AB’nin açıklamaları, bu duruma güzel bir örnek olarak göze çarpıyor.

Ancak tüm gelişmelere rağmen, terör örgütünün varlığını ispatlamak için can havliyle yeni kanlı eylemlere girişebileceği endişesi taşıyorum ” demiştim…