25 Ağustos 2008 Pazartesi 17:07

  Ali AKTAŞ

  

                                                                          aliaktas@haberdem.com 

 

            Ergenekon Operasyonu ve sonucunda hazırlanan iddianame ile ekleri 28 Şubat sürecinin nasıl bir tezgahın ürünü olduğunu ortaya koyuyor. Kalkancıların, Fadimelerin ve sair bir sürü piyonun hangi senaryoların ürünleri oldukları ve ülkenin nasıl bir tezgaha getirildiği bir bir ortaya dökülüyor. Ortaya dökülen cüruf o süreçte mağdur edilen inanan kesimin  uğradığı haksızlığı da gün yüzüne çıkartıyor.

            Bütün bunlar olurken “28 Şubat sürecinden mağdur olanların itibarlarının iadesi ne zaman sağlanacak?” sorusu zihinlerimizi meşgul ediyor. Siyasi meseleler bir yana bu milletin inançlı evlatlarının en önemli milli davalarından birisi olan İmam Hatip Liselerinin önüne konulan engellerin kalkması beklentilerden birisidir. 28 Şubat ürünü ANAP-DSP-DTP iktidarının ve o iktidarın başbakanı Mesut Yılmaz’ın “siyasi hayatıma mal olsa da çıkacak” dediği “kesintisiz 8 yıllık eğitim kanunu” ile orta kısımları kapatılan İHL’ler iade-i itibar bekliyor.

            “Meslek lisesi memleket meselesi” diyerek reklamlar veren Koç Grubunun arayışında olduğu gibi teknik eğitim veren meslek liselerinden mezun ara elaman ihtiyacının hızla arttığı ülkemizde İHL’lerle birlikte mağdur edilen diğer meslek liselerinin itibarının iadesi 5+3 şeklindeki yeni bir sistemle mümkün olacak. Esasen bu iktidardan beklenilen en önemli yeniliklerden birisi de İHL’lerin önünün açılması idi.Ama olmadı. Başaramadılar.

             Halbuki 12 Mart 1971 Muhtırası ile o zamanki adı İmam Hatip Okulu olan İHL’lerin orta kısımları kapatıldığında bu süreç 10 yıl sürmemişti. 1974 yılı başında kurulan MSP-CHP Hükümeti 1 ay içerisinde bu meseleyi çözmüş ve İHO’ların orta kısmını açtırmıştı. 1975’de İHL’lere kız öğrencilerin de devamına imkanı tanıyan düzenlemeleri çıkartan Milli Görüş’ün partisi MSP, 1976 yılında ise İHL mezunlarının doğrudan üniversite sınavına girmelerine olanak sağlayan adımı atmıştı.  

            28 Şubat’ın İHL’nin önünün kesilmesi cinayetinin temelinde hangi korkuların yattığı TÜSİAD tarafından hazırlattırıldığı ifade edilen bir rapora bakınız nasıl yansıdı. 25 Nisan 1997 tarihli Milliyet Gazetesi’nde, “Refah’ın 2005 yılı planı” adlı bir raporu haberleştiren Azer Bortaçina isimli yazar istatistiklere dayanarak Refah Partisinin hangi aşamalarla iktidarı ele geçireceğini topluma korkulu bir rüya şeklinde yaymaya çalışmıştı. “Korku tünelleri” çalıştırılmış ve toplum kutuplaştırılmıştı.

            Bu rapora göre: “2005 yılındaki seçimlerde, “Din Eğitimi” veren okul ve kurslardan çıkacak ve RP’ye “oy” verebilecek “ilave” seçmen sayısı 6.5 milyon olacak, 2000 yılında % 34 ile tek başına iktidara gelmesi beklenen RP böylece 2005’de bu sayıyı ikiye katlayıp toplam oyların ortalama % 62’sini alacak ve Anayasa’yı da değiştirerek, Dine dayalı bir devleti çok kolaylıkla kuracaktır. Beş binden fazla olan Kur’an Kursları’ndan, 2005 yılında; 1.5 milyon seçmen, 6-12 yaş gruplarının devam ettiği “Yaz Kur’an Kursları”ndan, 2.milyon seçmen, Akşam Kur’an Kursları’ndan, 745.000 seçmen, toplam olarak; 2005 yılında, sadece “Kur’an Kursları’ndan, 4.245.000 kişi oy verebilecek çağa gelmektedir. Ayrıca; İmam-Hatip Okulları’ndan, 474.000 seçmen, İlahiyat Fakültelerindeki öğrenci, öğretim görevlisi, ve dış ülkelerdeki öğrenci ve Din görevlileri, 135.000 seçmen ve bir kısmı da seçilebilen insan!. Sonuç olarak 2005 yılında Refah Partisi’ne oy verecek insan sayısı en az; 13.344.000 olacaktır.”

            Bu korkuların temelinde; gelirinin %85’ini faizden elde eden Rantiyeci kesimin olduğunu 28 Şubat sonrasında “tıpkı işgal orduları gibi” toplumu nasıl sömürdüğünü gördükten sonra daha iyi anladık. Bu soygun ve krizler dönemi sonrasında şimdilerde Ergenekon operasyonu ile ortaya dökülen 28 Şubat cürufunun temizlenmesi ancak başta İHL’ler olmak üzere bu süreçten zarar görenlerin itibarlarının iadesi ile mümkün olacaktır. Artık millet “itibar iadesine” yönelik arayışı yüksek sesle ifade etmeli ve demokratik haklarını “bedel ödemeyi göze alarak” savunmalıdır. Birde unutulmamalı ki; bu savunma “bedel ödemeyi göze alan siyasi ve sivil oluşumlar güçlendirilerek yapılabilir.